TIJD VOOR EEN DONORWET DIE WÉL WERKT

Petra verloor haar vader

Ik vertrouw het niet. Na een zwaar herseninfarct, woon je al een tijdje niet meer thuis. Je raakte halfzijdig verlamd en het was niet mogelijk om jezelf te verzorgen. Nu ga ik naar je toe in het verpleeghuis. Ik heb een raar gevoel en enkele uren later realiseer ik me dat het klopte. In die uren is er veel gebeurd. Per ambulance ben je naar het ziekenhuis gebracht, waar niet alleen jij, maar ook wij goed opgevangen werden en snel op de hoogte werden gebracht van jouw situatie. Ook die ene vraag was onvermijdelijk. Of wij toestemming gaven voor de uitvoering van jouw donorcodicil.

#laatjehartspreken

Donorwens
Op dat moment wist ik het zeker, ik ging je verliezen, deze strijd ging je niet winnen. Een zware hersenbloeding had je geveld. Die liefdevolle, warme, dappere, sterke man zou sterven. Een leven vol geven en nemen, op welke manier dan ook, zou eindigen. Schrik slaat om in verdriet, tranen vloeien en ik zoek steun bij mijn lief. Ja natuurlijk. Jouw donorwens mag uitgevoerd worden, maar hoe? Wie bepaalt, wie beslist, wie durft te zeggen dat het tijd is? Ik ben in verwarring en boosheid en verdriet strijden om een plekje.

Menselijkheid voorop
Na een nacht van zitten bij je bed, luisteren naar allerlei piepjes, kijken op de monitor, vertellen wat ik nog kwijt wil en zeggen hoeveel ik van je houd, breekt er een nieuwe dag aan en worden we weer goed opgevangen. Ditmaal door een team van de Nederlandse Transplantatie Stichting. Een bevlogen en betrokken team met de moeilijke, maar ook dappere taak om voor te lichten, steun te geven en een luisterend oor te bieden. Niets is teveel, iedere vraag wordt beantwoord en enige vorm van twijfel of onzekerheid wordt weggenomen. Het protocol wordt gevolgd, maar is niet overheersend. Menselijkheid staat voorop en tijd is slechts een begrip. Er wordt niet gepusht of aangedrongen. Ik kan op mijn eigen manier afscheid nemen en voel geen druk. Ik weet wat er gaat gebeuren en ben doordrongen van het besef, dat we die allerlaatste kus niet uit kunnen blijven stellen. Als je dan uiteindelijk na een aantal onderzoeken hersendood wordt verklaard, is het goed. Je mag gaan.

Nieuw soort energie
Dat we al meer dan 24 uur op de been zijn, begint zijn tol te eisen. Ik voel me leeg, verdrietig, verdoofd en vermoeidheid overvalt me. Mijn lief en ik gaan naar huis, zoeken de rust en vallen in slaap. De volgende dag wordt ik wakker en het lijkt alsof ik uit een diepe put moet klimmen. Dit is de eerste dag van een nieuw deel van mijn leven. Toch is dat niet alleen het gevoel wat mijn dag kleurt. Het is dat andere anonieme, haast ongrijpbare wat mij in een stemming brengt die grenst aan blijdschap en dankbaarheid. Terwijl ik afgelopen nacht mijn vermoeide lijf al slapend voorzag van een nieuwe dosis energie, zijn er op dat zelfde moment mensen wakker gemaakt en door een simpel telefoontje vervuld met een nieuw soort energie: er was een donororgaan beschikbaar. Familie en vrienden zijn waarschijnlijk gebeld en tassen werden gepakt. Ook voor hen de eerste dag van een nieuw deel van hun leven.

Ik weet niet hoe het is om bij dag te leven, te wachten op een nieuw orgaan, daarnaast misschien te moeten strijden tegen ziekte en dan nog de hoop niet te verliezen. Ik weet nu wel wat het is om weloverwogen te schenken. Een stukje van jou gaat weer verder en dat maakt mijn nieuwe deel van mijn leven draaglijker en zonniger. Ik voel bewondering, trots en een soort verplichting om te strijden voor nieuwe kansen op geluk.

Deze oproep wordt ondersteund door veel mensen die onnodig lang wachten op een donororgaan, hun naasten, vele medische professionals betrokken bij orgaandonatie en -transplantatie en de meerderheid van Nederland die voor een Actief Donor Registratiesysteem is, betrokken gezondheidsfondsen en patiëntenverenigingen.

Een initatief van: